Umowa o pracę z późniejszym terminem rozpoczęcia

Małgorzata Regulska-Cieślak        11 września 2017        Komentarze (0)

W tym wpisie opisałam instytucję przedwstępnej umowy o pracę. Jest to jeden ze sposobów związania pracownika z pracodawcą przed formalnym rozpoczęciem pracy. Innym sposobem jest zawarcie umowy o pracę z późniejszym terminem rozpoczęcia.

Przykładowo: zrekrutowany został pracownik na stanowisko, na które jest mało dostatecznie wykwalifikowanych pracowników. Pracodawca chce go zatrudnić, ale pracownik (z przyczyn leżących po jego stronie lub po stronie pracodawcy, którzy musi np. przygotować odpowiedne stanowisko pracy) może podjąć pracę dopiero za jakiś czas (np. za 1,5 miesiąca).

Co zrobić?

  1. Zawrzeć przedwstępną umowę o pracę
  2. Zawrzeć umowę o pracę teraz, ale z późniejszym terminem rozpoczęcia

Bez żadnych ograniczeń w czasie

Stosunek pracy nawiązuje się zgodnie z art. 26 k.p. w terminie określonym w umowie jako dzień rozpoczęcia pracy, a jeżeli terminu tego nie określono – w dniu zawarcia umowy. Przepis ten przewiduje więc możliwość określenia w umowie o pracę późniejszego terminu nawiązania stosunku pracy niż dzień zawarcia tej umowy i to bez żadnych ograniczeń w czasie, a nadto nie uzależnia powstania stosunku pracy od faktycznego rozpoczęcia pracy przez pracownika.

 

Zawarcie umowy a nawiązanie stosunku pracy

W dniu nawiązania stosunku pracy rozpoczyna się okres zatrudnienia. Jeżeli więc strony wskazały w umowie o pracę dzień rozpoczęcia pracy późniejszy niż data zawarcia umowy, okres pomiędzy zawarciem umowy a nawiązaniem stosunku pracy nie jest traktowany jako okres zatrudnienia, a pracownikowi nie przysługują w tym okresie uprawnienia wynikające ze stosunku pracy. Natomiast w okresie między zawarciem umowy o pracę a terminem określonym w niej jako data nawiązania stosunku pracy, umowa ta może być rozwiązana na zasadach ogólnych przewidzianych w Kodeksie pracy.

 

Umowę można wypowiedzieć – jaki okres wypowiedzenia?

W wyroku z dnia 11 maja 1999 r., I PKN 34/99 (OSNAPiUS 2000 nr 14, poz. 544), Sąd Najwyższy stwierdził, że o długości okresów wypowiedzenia (art. 36 § 1 kp) decyduje okres zatrudnienia u danego pracodawcy liczony od dnia zawarcia umowy o pracę do daty jej rozwiązania z upływem okresu wypowiedzenia (art. 32  § 1 k.p.). W tej sytuacji należy przyjąć, że możliwość wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony (obecnie również na czas określony) nie jest uzależniona od rozpoczęcia się okresu zatrudnienia. Okresem wypowiedzenia dokonanego przed nawiązaniem się stosunku jest okres przewidziany w art. 36 § 1 pkt 1 k.p. (2 tygodnie), chyba że pracownik wcześniej pozostawał z tym samym pracodawcą w stosunku pracy lub strony w umowie o pracę przedłużyły ustawowy okres wypowiedzenia tej umowy.

 

Pracownik nie przystępuje do pracy – możliwość dyscyplinarki

Z jakichś przyczyn pracownik się rozmyślił i do pracy się nie stawił. Co wówczas?

Jeżeli termin rozpoczęcia pracy jest w umowie określony, to stosunek pracy powstaje w określonej dacie niezależnie od tego, czy pracownik przystąpi do wykonywania pracy, a jeżeli nieprzystąpienie do pracy przez pracownika nastąpiło z przyczyn przez niego zawinionych, to pracodawca może stosować przewidziane prawem sankcje – nawet rozwiązanie umowy o pracę na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 kp.

 

Tak m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2007 r.  II PK 56/07,  LEX nr 467416.

 

Ubezpieczenia społeczne

Zgodnie z art. 8 ust. 1 u.s.u.s. za pracownika uważa się osobę pozostającą w stosunku pracy, a według art. 13 pkt 1 tejże ustawy pracownicy podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu od dnia nawiązania stosunku pracy. Zatem ubezpieczeń co do zasady następuje w terminie określonym w umowie jako dzień rozpoczęcia pracy.

{ 0 komentarze… dodaj teraz swój }

Dodaj komentarz

Poprzedni wpis:

Następny wpis: